Bu ayetler, evrenin başlangıçta tek ve bütüncül bir yapıda olduğunu, ardından bir ayrışma süreci yaşadığını ve hâlen genişlemeye devam ettiğini ifade eder. Kur’an, evrenin yalnızca başlangıcına değil, süreklilik arz eden düzenine de dikkat çeker. Bu anlatım, modern kozmolojinin Büyük Patlama modeliyle dikkat çekici bir paralellik taşır.

Büyük Patlama (Big Bang) teorisine göre evren, başlangıçta son derece yoğun ve tekil bir hâlde iken zamanla genişlemiş; madde ve uzay ayrışarak bugünkü yapıyı oluşturmuştur. Edwin Hubble’ın galaksilerin birbirinden uzaklaştığını ortaya koyan gözlemleri, evrenin her yönde genişlediğini göstermiş ve bu bulgular dinamik evren anlayışını güçlendirmiştir. Georges Lemaître ve Alexander Friedmann tarafından geliştirilen model, evrenin yaklaşık 13,8 milyar yıl önce sıcak ve yoğun bir başlangıçtan itibaren genişlediğini açıklar. Kozmik mikrodalga arka plan ışıması ile element oranlarına dair gözlemler de bu modeli desteklemiştir.

Ortaya çıkan bu bilimsel tablo, Enbiyâ 30’daki başlangıçtaki birlik ve ayrışma ile Zâriyât 47’deki sürekli genişleme vurgusuyla birebir uyumlu olup, Kur’an’ın evrenin kökeni ve işleyişine dair tefekküre davet eden yaklaşımına anlamlı bir arka plan sunmaktadır.