"...O’nun ilminden, kendisinin dilediği kadarından başka hiçbir şeyi kavrayamazlar." (Bakara Suresi, 255. Ayet)

Yüzyıllar boyunca bilim dünyası, evreni devasa bir saat mekanizması gibi gördü. Bu düşünceye göre, eğer yeterli teknolojiye sahip olursak evrendeki her parçacığın konumunu ve hızını aynı anda bilebilir, böylece geçmişi ve geleceği kusursuzca hesaplayabilirdik. İnsanoğlu, günün birinde "her şeyi bilebileceği" kibrine kapılmıştı.

Ancak 20. yüzyılda modern fizik ve Heisenberg’in Belirsizlik İlkesi bu yanılgıyı temelden yıktı. Kuantum mekaniği kanıtladı ki; bir parçacığın konumunu ve hızını aynı anda kusursuz bir kesinlikle ölçmek imkansızdır. Bu durum ölçüm aletlerimizin yetersizliğinden değil, bizzat evrenin yaratılış dokusundan kaynaklanır. Fiziksel gerçeklik, insanın her şeyi bilmesine izin vermez; bilginin doğasında aşılamaz bir sınır vardır.

İşte Âyet el-Kürsî'nin bu noktadaki mucizevi yönü; insanın bilgi kapasitesine dair 14 asır önce koyduğu sınırın, yüzyıllar sonra modern fiziğin ulaştığı o nihai "bilinemezlik" duvarıyla şaşırtıcı biçimde örtüşmesidir. Kuantum fiziği Âyet el-Kürsî'yi laboratuvarda ispatlamaz; ancak mutlak bilinebilirlik kibrini yıkarak, bizi “önlerindekini ve arkalarındakini kuşatan” o Mutlak İlim sahibi üzerine eşsiz bir tefekküre davet eder.