1913’te Charles Fabry ve Henri Buisson ozon tabakasının varlığını tespit edip onun UV ışınlarını engellediğini ortaya çıkardı. 1930’da Sydney Chapman ozonun koruyucu mekanizmasını matematiksel olarak açıkladı.; böylece gökyüzünün bir “koruyucu tavan” gibi davrandığı bilgisi 18. yüzyıldan 20. yüzyıla kadar gelişen çeşitli farklı bilimsel keşiflerin birleşmesiyle anlaşılmış oldu.

Enbiyâ Sûresi 32. âyette geçen “gökyüzünü korunmuş bir tavan yaptık” ifadesi, modern bilimin atmosfer hakkında ortaya koyduğu gerçeklerle üç temel noktada örtüşür: Atmosfer, özellikle ozon tabakası sayesinde canlılar için öldürücü olan UV ışınlarının büyük kısmını filtreleyerek güneşten gelen zararlı ışınlara karşı bir kalkan görevi görür; aynı zamanda Dünya’ya her gün ulaşan milyonlarca küçük meteor ve uzay parçacığı atmosfere girdiklerinde sürtünme ve basınç nedeniyle yanarak yok olur ve böylece yeryüzü sürekli çarpmalardan korunur; ayrıca atmosfer sıcaklık, basınç ve gaz dengesini hassas bir şekilde düzenleyerek yaşamın devamı için gerekli koşulları muhafaza eder. 

Bu üç etki bir araya geldiğinde gökyüzünün gerçekten de canlıları koruyan bir “tavan” gibi davranması, âyetin yüz yıllar sonra ortaya çıkan mucizevi keşfine bizleri bir kez daha tanıklık ettiriyor.