Kur'an'da “Gök yarıldığı zaman, erimiş yağ gibi kıpkırmızı bir gül olur.” (Rahmân, 37)  şeklinde tasvir edilen kıyamet sahnesi modern astrofizikteki yıldız ölümleri ve bulutsu oluşumlarıyla çarpıcı bir görsel ve kavramsal uyum taşır. 

Uzaydaki nebulalarda gördüğümüz o muazzam kırmızı ve pembe tonlar, genç yıldızların yaydığı radyasyonla iyonize olan hidrojen gazının saldığı "Hidrojen-alfa ışıması"ndan kaynaklanarak evrenin en bol elementinin rengini yansıtır. 

Ayetteki "göğün yarılması" ifadesi, ömrünün sonuna gelen yıldızların dış katmanlarını uzay boşluğuna şiddetle fırlatarak devasa, çiçek gibi açan bir gaz kabuğu oluşturması sürecini akla getirir. 

"Erimiş yağ" benzetmesi ise, bu bulutsulardaki maddenin aşırı ısınmış, elektrik yüklü ve güçlü manyetik alanlarla şekillenerek akışkan, dalgalı bir doku kazanan plazma formunda olmasıyla birebir örtüşmektedir. 

Rahmân suresi 37. ayeti, evrenin en şiddetli fiziksel süreçlerini böylesine estetik ve astrofiziksel temeli olan bir tasvirle sunması azamet-i ilâhiden başka bir şeyle ifade edilememektedir.